Expositie Zichtlijnen in Kruithuis Den Bosch

Op zondag 29 april opent het Kruithuis in Den Bosch haar deuren voor een bijzondere expositie ‘Zichtlijnen’. Udense kunstenaar Bart Lebesque toont zijn werk in de bomzaal van het 17e-eeuwse gebouw. “Kijk naar ons werk en zie wat wij hebben gezien”.

Samen met collega-kunstenaars Aris Engel, Maarten Luijk, Kerstin Menge, Willem van Wanrooij en Rick Duijs laat hij de bezoekers meekijken in zijn beleving. De expositie in het Kruithuis is te bezoeken van 28 april t/m 27 mei. De officiële opening met muziek is op zondag 29 april van 15.00 tot 17.00 uur. Entree is dan gratis. Het thema van de expositie is ‘Zichtlijnen’.

Een zichtlijn is een denkbeeldige lijn die alleen waargenomen kan worden vanuit het standpunt van degene die hem zag. Vanuit een zichtlijn springen sommige dingen direct in het oog en blijven andere zaken verborgen. Het beeld is uniek voor de beschouwer. “Wij gebruiken onze zichtlijn om een schilderij of beeld te creëren dat precies laat zien of juist verborgen laat wat wij willen.”

De bijzondere locatie van de expositie is het 17e-eeuwse kruithuis in de binnenstad van Den Bosch. Het is het laatste nog bestaande kruithuis uit de Tachtigjarige oorlog. Van 1972 tot 1994 was het pand het onderkomen van het Stedelijk Museum ’s-Hertogenbosch. Sinds 1989 is het een rijksmonument.

Over de kunstenaars

Bart Lebesque (1983) is een autodidact metaalkunstenaar. Hij werkte vele jaren in de techniek en de food-industrie en creëren werd zijn creatieve uitlaatklep. In zijn werk wil Bart verbinding maken tussen de aarde en de kosmos. Hij werkt daarbij puur op gevoel. Zijn kunst is in harmonie met bomen, planten en de mensen die ervan genieten. Hij gebruikt uniek afvalmetaal en hanteert bijzondere technieken en metaalbewerkingen.

Rick Duijs (1986) is een hedendaagse schilder met een traditioneel schilderspalet. De Nederlandse schilderkunst en de meesters uit de Gouden Eeuw hebben zijn hart gestolen. Rick werkt uitsluitend volgens de klassieke traditie in olieverf. Deze werkwijze past hij toe in zijn stillevens en portretten. In zijn werk wil hij een werkelijkheid suggereren zoals deze in de 17e eeuw werd weergegeven. Het verbeelden van mens en materiaal zo dicht mogelijk bij de realiteit brengen. Daarbij zijn licht, kleur en compositie zijn speerpunten.

Willem van Wanrooij (1981) studeerde aan de Academie voor kunst en vormgeving in Breda. Hij schildert natuurvoorstellingen die ontstaan uit een slordige wildgroei aan verf. Zijn doeken lijken twee kanten op te willen. Enerzijds willen ze aan een ideaalbeeld voldoen en de kijker meevoeren naar een plek waar je er even tussenuit bent, weg uit de drukte van alledag. Bij nadere beschouwing blijkt die drukte, met alle vluchtig herstelde foutjes en klodders, misschien toch weer dichterbij dan gedacht.

Maarten Luijk (1957) brengt in zijn beelden bijzondere mythen tot leven. Zijn werk laat een groot respect zien voor de natuur en wat zij haar bewoners te bieden heeft. Dit is voor hem een onuitputtelijke bron van inspiratie, verhalen en vertelsels, van waaruit hij met gevoel een beeld kan creëren. Maarten beeldt vaak mystieke dieren uit, zoals de raaf, uil en ijsbeer. Belangrijk in zijn werk is de spanning die hij aan de toeschouwer wil overbrengen. Zijn inspirerende toelichtingen geven daar nog een extra dimensie aan.

Kerstin Menge (1964) werkt meestal in series. Daarbij maakt zij gebruik van diverse materialen. Deze laten elk afzonderlijk, zoals bij een schilderij geheel in olieverf, maar ook met elkaar gecombineerd het gekozen onderwerp op verschillende manieren spreken. Hoewel de laatste tijd het portret een belangrijke plaats in haar schilderijen en tekeningen inneemt, is de natuur als bron niet meer uit haar werk weg te denken. Deze keer laat Kerstin bomen de hoofdrol spelen in haar verhaal. Een verhaal van schoonheid, bewondering, respect en troost.

Langs de kant van de weg is van alles vinden. Wat het meeste opvalt naast gras en bloemen is het afval. Veel hiervan kan op een of andere manier gerecycled worden. Aris Engel (1946) gebruikt al bijna 20 jaar ‘gevonden’ metaal om daar grafiek mee te maken. Hij laat zich meestal leiden door al of niet vage indrukken en associaties die het materiaal en een eerste afdruk bij hem oproepen. In het Kruithuis zijn er etsen te zien van allerlei muren en vakantieherinneringen aan Shetland.